แนวโน้ม แนวรับ และแนวต้าน

แนวโน้มคือทิศทางที่ราคาเคลื่อนไหวซ้ำ ๆ ในช่วงเวลาหนึ่ง ถ้าราคาทำจุดสูงใหม่และจุดต่ำใหม่ไล่กันขึ้นมา เราเรียกสิ่งนั้นว่าแนวโน้มขาขึ้น ถ้าราคาทำจุดสูงใหม่และจุดต่ำใหม่ไล่กันลงไป เราเรียกสิ่งนั้นว่าแนวโน้มขาลง ส่วนการที่ราคาแกว่งไปมาในกรอบเดิมโดยไม่ทำจุดใหม่ เราเรียกว่าไม่มีแนวโน้ม แนวโน้มเป็นคำอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ไม่ใช่คำสัญญาว่าจะเกิดต่อ

บนคู่เงิน USD/THB ที่ราคาราว 36.4500 การขยับหนึ่งจุดในหลักทศนิยมตำแหน่งที่สี่มีค่า ฿10 ต่อหนึ่งล็อตมาตรฐาน ถ้าราคาไต่จาก 36.4000 ไป 36.4500 นั่นคือ 500 จุด คิดเป็น ฿5,000 ต่อหนึ่งล็อตมาตรฐาน ตัวเลขนี้ช่วยให้เห็นว่าแนวโน้มหนึ่งทิศทางมีมูลค่าเป็นเงินบาทเท่าไร ไม่ใช่แค่เส้นบนจอ

การอ่านแนวโน้มให้เริ่มจากกรอบเวลาใหญ่ก่อน แล้วค่อยดูกรอบเวลาเล็ก แนวโน้มในกรอบวันอาจขึ้น ขณะที่กรอบสิบนาทีลงสลับกันไปมา สองสิ่งนี้ไม่ขัดกัน เพราะเป็นคนละช่วงเวลา ผู้เริ่มต้นมักสับสนเพราะดูกรอบเดียวแล้วคิดว่าเห็นภาพทั้งหมด วิธีที่ชัดกว่าคือเขียนกรอบเวลาที่ดูไว้ข้าง ๆ ตัวเลขทุกครั้ง

แนวรับคือบริเวณที่ราคาเคยลงไปแล้วหยุดหรือเด้งกลับ แนวต้านคือบริเวณที่ราคาเคยขึ้นไปแล้วหยุดหรือย้อนลง สาเหตุที่บริเวณเหล่านี้มีความหมายเพราะมีคำสั่งซื้อขายจำนวนมากตั้งอยู่แถวนั้น ทั้งจากคนที่รอเข้าซื้อ คนที่รอขายทำกำไร และคนที่รอตัดขาดทุน ระดับเหล่านี้จึงเป็นบริเวณ ไม่ใช่เส้นตรงเส้นเดียว

ความหนาแน่นของคำสั่งไม่ได้วัดจากจำนวนครั้งที่ราคาแตะเพียงอย่างเดียว ต้องดูว่าราคาแตะแล้วเกิดอะไรขึ้น แตะแล้วเด้งแรงออกห่าง ต่างจากแตะแล้วไต่กินระดับนั้นไปทีละนิด อย่างหลังมักบอกว่าฝั่งที่ตั้งคำสั่งไว้เริ่มอ่อนลง การนับครั้งจึงควรนับควบคู่กับลักษณะการตอบสนองของราคา

เมื่อแนวรับหรือแนวต้านถูกทะลุผ่าน บทบาทของมันมักเปลี่ยน ระดับที่เคยเป็นแนวต้านอาจกลายเป็นแนวรับเมื่อราคากลับมาทดสอบจากด้านบน ปรากฏการณ์นี้เกิดเพราะคนที่พลาดรอบก่อนรอจังหวะเข้าที่ระดับเดิม ไม่มีกฎรับประกันว่าการสลับบทบาทจะเกิดขึ้นทุกครั้ง แต่การรู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ช่วยให้วางแผนล่วงหน้าได้ดีขึ้น

การรู้ระดับอย่างเดียวไม่พอ ต้องแปลงระดับให้เป็นตัวเลขความเสี่ยงก่อน ถ้าแนวต้านอยู่ที่ 36.4500 และราคาปัจจุบันอยู่ที่ 36.4000 ระยะห่างคือ 500 จุด คิดเป็น ฿5,000 ต่อหนึ่งล็อตมาตรฐาน ตัวเลขนี้บอกทันทีว่าถ้าเข้าซื้อตรงนี้แล้วตั้งจุดตัดขาดทุนใต้แนวรับ ต้องใช้เงินเท่าไรจึงจะไม่เสี่ยงเกินที่รับได้

สมมติว่าเผื่อระยะ 80 จุด และยอมขาดทุนได้ ฿800 ต่อสถานะ 80 จุด คูณ ฿10 เท่ากับ ฿800 ต่อหนึ่งล็อตมาตรฐาน จึงใช้ขนาดหนึ่งล็อตมาตรฐานพอดี แต่ถ้าต้องเผื่อ 160 จุด เพราะระดับห่างกว่า 160 จุด คูณ ฿10 เท่ากับ ฿1,600 ต่อหนึ่งล็อตมาตรฐาน ต้องลดขนาดลงเหลือครึ่งล็อตมาตรฐานเพื่อให้ขาดทุนสูงสุดยังอยู่ที่ ฿800

ขนาดสถานะที่คำนวณได้ไม่ใช่คำแนะนำให้เข้าออเดอร์ เป็นเพียงการทำให้ความเสี่ยงเป็นตัวเลขที่ตรวจสอบได้ ก่อนส่งคำสั่งควรเทียบกับยอดเงินในบัญชีจริงด้วย เงินที่ใช้เทรดควรเป็นเงินที่ยอมเสียได้โดยไม่กระทบค่าใช้จ่ายประจำ ตัวเลขบนหน้าจอทุกตัวควรเขียนลงกระดาษก่อนกดปุ่ม เพื่อให้เห็นภาพรวมก่อนตัดสินใจ

แนวโน้มกับแนวรับแนวต้านไม่ได้แยกจากกัน แต่ทำงานร่วมกัน ราคาที่เดินขึ้นเป็นแนวโน้มขาขึ้นมักสร้างแนวรับใหม่ที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนราคาที่เดินลงเป็นแนวโน้มขาลงมักสร้างแนวต้านใหม่ที่ต่ำลงเรื่อย ๆ การดูทั้งสองอย่างพร้อมกันช่วยให้เห็นว่าระดับไหนยังมีความหมายอยู่ และระดับไหนถูกทำลายไปแล้ว

เมื่อราคาในแนวโน้มขาขึ้นย้อนลงมาแตะแนวรับแล้วเด้งกลับ ระดับนั้นยังใช้ได้ แต่ถ้าราคาหลุดลงต่ำกว่าแนวรับเดิมและปิดตัวต่ำกว่านั้น ระดับดังกล่าวถือว่าเสียความหมาย แนวรับเก่าอาจกลายเป็นแนวต้านใหม่ในภายหลัง เพราะคำสั่งซื้อที่ค้างอยู่แถวนั้นถูกใช้ไปแล้ว

การนับจำนวนครั้งที่ราคาแตะระดับหนึ่งช่วยบอกความแข็งของระดับนั้น แต่ไม่ได้บอกผลลัพธ์ล่วงหน้า ระดับที่แตะหลายครั้งอาจแตกออกในครั้งถัดไป หรืออาจยังรับไว้ได้อีกก็ได้ ตัวเลขที่ใช้ได้จริงคือระยะห่างจากระดับนั้นถึงจุดตัดขาดทุนของคุณ

ยกตัวอย่าง USD/THB ที่ 36.4500 ถ้าราคาแตะระดับนี้มาแล้วสามครั้ง และคุณเผื่อระยะ 50 จุด คูณ ฿10 ต่อจุด บน 1 ล็อตมาตรฐาน ความเสี่ยงสูงสุดคือ ฿500 ต่อครั้ง ถ้าเพิ่มเป็น 80 จุด ตัวเลขจะเปลี่ยนเป็น ฿800 ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมต้องคำนวณก่อนทุกครั้ง ไม่ใช่หลังเปิดสถานะ