ความเสี่ยงต่อการเทรด: กฎ 1-2%

การเทรดหนึ่งครั้งมีสองหน่วยให้คิดพร้อมกัน คือจำนวนเงินในบัญชีกับจำนวนจุดบนกราฟ ตัวเลขสองตัวนี้ไม่เท่ากัน และตัวที่คุณควบคุมได้จริงคือจำนวนเงิน ถ้าคุณเริ่มจากจุดก่อน คุณจะไม่รู้ว่าจุดเหล่านั้นกินเงินไปเท่าไรจนกว่าจะปิดสถานะ แต่ถ้าคุณเริ่มจากเงินบาท ตัวเลขทุกตัวที่เหลือจะถูกบังคับให้อยู่ในกรอบที่คุณตั้งไว้เอง

สมมติเงินในบัญชีคือ ฿36,450 และคุณยอมเสีย 1% ต่อการเทรด หนึ่งเปอร์เซ็นต์ของ 36,450 คือ ฿364.50 ปัดเป็น ฿365 เพื่อให้คำนวณง่าย จำนวนนี้คือเพดาน ไม่ใช่เป้าหมาย คุณไม่ต้องใช้จนครบทุกบาท

บน USD/THB หนึ่งจุดบนหนึ่งสแตนดาร์ดล็อตมีค่า ฿10 ถ้าคุณยอมเสีย ฿365 เพดานนี้แปลงเป็นระยะสต็อปได้ 36.5 จุด เพราะ 365 หารด้วย 10 เท่ากับ 36.5 ตัวเลข 36.5 นี้ไม่ใช่คำแนะนำว่าควรวางตรงไหน มันคือผลลัพธ์ที่เกิดจากเพดานเงินของคุณเอง

เมื่อคุณมีเพดาน ฿365 และระยะสต็อปที่ต้องการแล้ว ขนาดการเทรดคือตัวแปรที่เหลือ ถ้าตลาด USD/THB เคลื่อนไหวแรง คุณอาจต้องวางสต็อปห่างขึ้น เช่น 60 จุด ขนาดที่ทำให้ 60 จุดมีค่า ฿365 คือ 0.6 สแตนดาร์ดล็อต เพราะ 365 หารด้วย 60 คูณ 10 เท่ากับ 0.608

ถ้าคุณใช้ 1 สแตนดาร์ดล็อตกับสต็อป 60 จุด ค่าเสียหายจะเท่ากับ 60 คูณ 10 เท่ากับ ฿600 ซึ่งเกินเพดาน ฿365 ไป ฿235 จำนวนนี้ไม่ได้ทำให้บัญชีหมด แต่ทำให้กฎที่คุณตั้งไว้ไม่มีความหมาย

การลดขนาดล็อตไม่ใช่การเล่นเล็ก แต่เป็นการซื้อพื้นที่ให้สต็อปทำงาน สต็อปที่แคบเกินไปจะถูกชนด้วยความผันผวนปกติ ส่วนสต็อปที่กว้างเกินไปจะกินเงินเกินเพดาน สองอย่างนี้แก้ได้ด้วยการปรับขนาด ไม่ใช่ด้วยการเลื่อนสต็อป

การขาดทุน 20 ครั้งติดกันไม่ใช่เหตุการณ์ปกติ แต่เป็นกรณีที่ควรคำนวณไว้ล่วงหน้า เพราะมันบอกว่าบัญชีของคุณรับได้กี่ครั้งก่อนจะหยุดเรียน ถ้าเสี่ยง ฿365 ต่อครั้ง 20 ครั้งรวมเป็น ฿7,300 จาก ฿36,450 เหลือ ฿29,150

ถ้าเสี่ยง ฿7,290 ต่อครั้ง 20 ครั้งรวมเป็น ฿145,800 ซึ่งมากกว่าเงินในบัญชี ฿36,450 หลายเท่า คุณจะขาดทุนได้ไม่ถึง 20 ครั้ง และบัญชีจะไม่เหลือเงินสำหรับเทรดครั้งต่อไป

ตัวเลข ฿7,290 ไม่ได้ผิดเพราะมันมาก แต่ผิดเพราะมันถูกกำหนดก่อนดูว่าเงินในบัญชีมีเท่าไร ลำดับที่ถูกคือกำหนดเพดานเป็นเปอร์เซ็นต์ของเงินในบัญชี แล้วค่อยแปลงเป็นจุดและขนาดล็อต

เมื่อบัญชีลดลง เพดาน 1% ก็ลดลงตาม ถ้าเงินเหลือ ฿29,150 หนึ่งเปอร์เซ็นต์คือ ฿291.50 ขนาดการเทรดจึงต้องเล็กลงด้วย วิธีนี้ทำให้การขาดทุนแต่ละครั้งเล็กลงเรื่อย ๆ แทนที่จะเร่งให้บัญชีหมดเร็วขึ้น

ตัวเลขที่คุณยอมเสียได้ในการเทรดหนึ่งครั้งไม่ควรอยู่ในหัว เพราะเมื่อราคาเคลื่อนไหวเร็ว ความคิดจะเปลี่ยนตามราคา เขียนลงในสมุดหรือไฟล์ก่อนกดออร์เดอร์ แล้วอ่านทวนหนึ่งครั้ง ตัวเลขที่เขียนไว้จะไม่เถียงกับคุณตอนตลาดผันผวน

การเขียนยังบังคับให้คุณตอบคำถามที่มักถูกข้ามไป นั่นคือถ้าการเทรดนี้ผิด คุณจะปิดที่ราคาใด คำตอบต้องเป็นราคาที่คำนวณจากจำนวนเงินที่ยอมเสีย ไม่ใช่ราคาที่คุณรู้สึกว่าตลาดควรกลับตัว

เมื่อตัวเลขอยู่บนกระดาษ การตัดสินใจครั้งต่อไปจะง่ายขึ้น คุณไม่ต้องเลือกขนาดล็อตหรือระยะสต็อปใหม่ทุกครั้งที่ราคาแกว่ง เพราะทั้งสองอย่างถูกล็อกไว้ด้วยจำนวนเงินเดียวกันแล้ว

วิธีนี้ยังทำให้คุณเทียบการเทรดหลายครั้งได้อย่างเป็นธรรม ถ้าทุกครั้งใช้จำนวนเงินที่ยอมเสียเท่ากัน ผลรวมของความผิดพลาดจะไม่กระจุกตัวอยู่ที่การเทรดครั้งใดครั้งหนึ่งเพียงครั้งเดียว

ที่เงินในบัญชี ฿36,450 หนึ่งเปอร์เซ็นต์คือ ฿365 ส่วนสองเปอร์เซ็นต์คือ ฿729 ตัวเลขสองตัวนี้ห่างกันเพียง ฿364 ต่อการเทรดหนึ่งครั้ง แต่เมื่อคิดถึงการเทรดหลายสิบครั้ง ช่องว่างจะกว้างขึ้นเรื่อย ๆ เพราะจำนวนครั้งคูณเข้าไปกับส่วนต่างนั้น

ถ้าขาดทุน 10 ครั้งที่ระดับ 1% ยอดเสียรวมคือ ฿3,650 และเงินในบัญชีเหลือ ฿32,800 คิดจาก 36,450 ลบ 3,650 ที่ระดับ 2% ยอดเสียรวมคือ ฿7,290 และเหลือ ฿29,160 การฟื้นจาก ฿32,800 กลับไปที่ ฿36,450 ต้องทำกำไรประมาณ 11% แต่การฟื้นจาก ฿29,160 ต้องทำกำไรประมาณ 25%

ตัวเลข 11% มาจาก 3,650 หารด้วย 32,800 ส่วน 25% มาจาก 7,290 หารด้วย 29,160 ยิ่งบัญชีเล็กลง กำไรที่ต้องทำเพื่อกลับไปจุดเดิมก็ยิ่งสูงขึ้น นี่คือเหตุผลที่ขนาดความเสี่ยงต่อครั้งสำคัญกว่าจำนวนครั้งที่ชนะ

เปอร์เซ็นต์ที่เหมาะกับแต่ละคนจึงไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับเงินสำรองและความถี่ในการเทรด ไม่มีตัวเลขใดใช้ได้กับทุกบัญชี และไม่มีโบรกเกอร์หรือหน่วยงานใดกำหนดเปอร์เซ็นต์นี้แทนคุณ กฎ 1-2% เป็นเพียงกรอบเริ่มต้นที่ทำให้ตัวเลขยังคำนวณได้