เดย์เทรด

สูตรที่ใช้จริงทุกวันคือ จำนวนจุดที่ราคาเคลื่อน คูณ มูลค่าต่อจุดของขนาดที่ถืออยู่ ที่ราคา 36.4500 หนึ่งจุดของ USD/THB คือ 0.0001 บนหนึ่งสแตนดาร์ดล็อตมีค่า ฿10 ตัวคูณนี้ไม่เปลี่ยนตามราคาที่เข้า แต่เปลี่ยนตามขนาดสถานะ

ถ้าเปิดด้วย 0.10 ล็อต มูลค่าต่อจุดคือ ฿1 เปิดด้วย 0.50 ล็อต มูลค่าต่อจุดคือ ฿5 เปิดด้วย 2 ล็อต มูลค่าต่อจุดคือ ฿20 ความกว้างของเป้ากับความลึกของจุดตัดขาดทุนจึงต้องถูกอ่านเป็นบาท ไม่ใช่เป็นจุดลอย ๆ

ยกตัวอย่างที่คำนวณได้ เปิด 0.50 ล็อตที่ 36.4500 เป้า 90 จุด 90 คูณ ฿5 เท่ากับ ฿450 จุดตัดขาดทุน 40 จุด 40 คูณ ฿5 เท่ากับ ฿200 อัตราส่วนระหว่างสองตัวเลขนี้คือสิ่งที่กำหนดว่าวันนั้นคุ้มจะเปิดหรือไม่

จำนวนจุดที่คุณยอมรับได้ต่อวันมีเพดานเป็นบาท ไม่ใช่เป็นจำนวนครั้ง เปิด 3 ครั้ง ครั้งละ 40 จุด บน 0.50 ล็อต รวม 120 จุด คิดเป็น ฿600 ตัวเลขนี้ต้องอยู่ในแผนก่อนเปิดสถานะแรก ไม่ใช่คำนวณตอนตลาดวิ่งแล้ว

สเปรดคือส่วนต่างระหว่างราคาซื้อกับราคาขาย ปรากฏทันทีที่คุณเปิดสถานะ ถ้าสเปรดของ USD/THB ขณะนั้นกว้าง 20 จุด บน 1 สแตนดาร์ดล็อต ต้นทุนเริ่มต้นคือ ฿200 ก่อนราคาจะขยับเลยด้วยซ้ำ

บางโบรกเกอร์คิดค่าคอมมิชชันแยกต่อล็อต บางแห่งรวมไว้ในสเปรดแล้ว อัตราแตกต่างกันในแต่ละโบรกเกอร์ และไม่ควรใช้ตัวเลขของที่หนึ่งไปคาดหวังกับอีกที่หนึ่ง ตัวเลข ฿150 เป็นเพียงตัวอย่างเพื่อให้เห็นวิธีหัก ไม่ใช่ข้อเสนอของโบรกเกอร์ใด

ตัวอย่างเต็มวงจร เปิด 1 สแตนดาร์ดล็อตที่ 36.4500 ปิดที่ 36.4680 ได้กำไรขั้นต้น 180 จุด คิดเป็น ฿1,800 หักสเปรด ฿200 และค่าธรรมเนียม ฿150 เหลือ ฿1,450 นี่คือตัวเลขที่เข้าบัญชีจริง

ถ้าปิดที่ 36.4420 แทน ขาดทุนขั้นต้น 80 จุด คิดเป็น ฿800 เมื่อบวกสเปรดและค่าธรรมเนียมอีก ฿350 ยอดที่หายจากบัญชีคือ ฿1,150 ค่าใช้จ่ายคงที่ทำให้การขาดทุนเล็กกลายเป็นการขาดทุนที่ใหญ่ขึ้น

เดย์เทรดไม่มีสวอปเพราะไม่ถือข้ามคืน แต่ถ้าปิดไม่ทันเวลาสวอปของวันนั้น ต้นทุนที่คุณคำนวณไว้ตอนเช้าจะไม่ตรงกับที่เกิดขึ้นจริง เวลาสวอปของแต่ละโบรกเกอร์ไม่เหมือนกัน จึงต้องตรวจจากตารางของโบรกเกอร์ที่ใช้ ไม่ใช่เดาจากเวลาไทย

การกำหนดเวลาปิดล่วงหน้ามีผลต่อตัวเลขโดยตรง สมมติคุณตั้งเป้า 100 จุด บน 0.50 ล็อต คือ ฿500 ถ้าตลาดไปได้เพียง 60 จุดก่อนถึงเวลาปิด การปิดตรงเวลาคือ ฿300 ซึ่งยังเป็นบวก การเลยเวลาเพื่อรอ 100 จุดแลกมาด้วยค่าสวอปและความเสี่ยงที่ไม่ถูกนับไว้

อีกด้านหนึ่ง การปิดก่อนเวลาเพราะกลัวก็มีต้นทุน สเปรดถูกจ่ายเต็มจำนวนทุกครั้งที่เปิดและปิด การเปิดแล้วปิดถี่เกินไปจะทำให้ค่าใช้จ่ายคงที่กินกำไรขั้นต้นจนหมด จำนวนครั้งที่เปิดต่อวันจึงควรถูกจำกัดด้วยตัวเลข ไม่ใช่ด้วยอารมณ์

วิธีที่ตรวจสอบได้คือจดราคาเปิด ราคาปิด เวลาเปิด เวลาปิด และค่าใช้จ่ายรวมของทุกสถานะในวันเดียว แล้วเทียบกับแผนที่เขียนไว้ก่อนตลาดเปิด ส่วนต่างที่พบซ้ำ ๆ คือจุดที่ควรแก้ในแผนของวันถัดไป

สเปรดของ USD/THB ไม่ได้คงที่ตลอดวัน ช่วงที่ตลาดคึกคักมักมีสเปรดแคบกว่าช่วงที่คนซื้อขายบางตา เพราะมีคำสั่งซื้อขายรออยู่มากกว่า จึงจับคู่ราคาได้ใกล้กันกว่า ตัวอย่างเช่น ถ้าสเปรดแคบ 20 จุด ต้นทุนเปิดและปิดหนึ่งรอบคิดเป็น 20 คูณ ฿10 เท่ากับ ฿200 แต่ถ้าสเปรดกว้างขึ้นเป็น 60 จุด ต้นทุนรอบเดียวกันกลายเป็น ฿600 ทันที ก่อนที่ราคาจะวิ่งไปทางใดเลย.

เมื่อรวมกับค่าธรรมเนียม ต้นทุนจริงจึงเปลี่ยนไปตามเวลาที่คุณเข้าและออก ต้องบวกสองอย่างเข้าด้วยกันเสมอ ไม่ใช่ดูแค่ตัวเลขสเปรดบนหน้าจอ เพราะค่าธรรมเนียมบางแห่งคิดเป็นรอบละ ฿150 ต่อล็อต ซึ่งเท่ากับ 15 จุดบน USD/THB พอดี ลองเทียบดูว่าถ้าคุณเทรด 10 รอบในหนึ่งวัน ต้นทุนรวมจะเป็นเท่าไร แล้วถามตัวเองว่าราคาต้องวิ่งไปไกลแค่ไหนจึงจะคุ้ม.

อีกจุดที่ต่างจากสถานะข้ามคืนคือ จำนวนครั้งที่คุณเปิดและปิด ยิ่งเปิดบ่อย ต้นทุนยิ่งทบขึ้นเป็นเท่าตัว โดยไม่มีสวอปมาชดเชยหรือหักล้างให้ เดย์เทรดหนึ่งรอบจบในตัว แต่การเทรดสิบรอบหมายถึงจ่ายสเปรดและค่าธรรมเนียมสิบครั้ง ตัวเลข ฿10 ต่อจุดยังเหมือนเดิม แต่กำไรสุทธิที่เหลือถึงมือคุณจะน้อยลงตามจำนวนรอบที่เพิ่ม.

วิธีรับมือทำได้โดยจดบันทึกทุกครั้งที่ปิดสถานะ ว่าจ่ายสเปรดและค่าธรรมเนียมไปเท่าไร แล้วนำมาหารเฉลี่ยต่อรอบ ตัวเลขนี้จะบอกว่ากำไรขั้นต้นเท่าไรจึงจะเหลือเป็นกำไรจริง เมื่อรู้เพดานนี้แล้ว คุณจะเลือกได้ว่าวันไหนควรเทรดน้อยรอบลง เพราะการลดจำนวนรอบคือการลดต้นทุนที่แน่นอนที่สุดในวันที่ราคาไม่เอื้ออำนวย.